เคยลองถามดัวเองสักครั้งไหม ว่าชีวิต...ชีวิตหนึ่ง..
ของคนคนหนึ่ง..นั้น คือ การเดินทาง..อันไกล..แสนไกล
ต้องใช้ระยะเวลาอันยาวนาน และต้องฟันฝ่าอุปสรรคนานา...
นับประการ กว่าที่ทุกคนจะถึงเส้นชัยหรือจุดหมายปลายฝัน
ที่ตนวาดหวังไว้

 

*****************

เชื่อว่าทุกคนต้องมีเส้นทางนั้นของตนเอง มีไว้เพื่อตามหา
กอบเก็บความฝัน..ความหวัง ...ความสำเร็จ..หรือจะด้วยอะไร..
และเพราะเหตุผลใดก็ตาม... สิ่งนั้นล่ะ คือพลัง คือกำลังใจ
คือแรงขับ ให้การเดินทางดำเนินไปได้ คือแรงกระตุ้นให้ทุกก้าว
ที่เดินไปถึงจุดหมาย...ปลายทาง

************************

คุณคิดว่าตนเองออกเดินทางแล้วหรือยัง...
อะไรคือจุดเริ่มต้น.......อะไรคือจุดสิ้นสุด..
และก่อนเดินทางนั้นคุณได้วางแผนไว้บ้างหรือเปล่า..

**********

มันคงจะดีไม่น้อยนะ... หากระหว่างการเดินทางนั้น
เรามีเพื่อนร่วมเดินไปด้วยกัน ...... ก้าวไปพร้อม ๆ กัน
เดินเคียงกันไปตลอดทาง.....คอยดูแล... ห่วงใย ...
เอาใจใส่ ไถ่ถามความเป็นไปของเรา... ปลอบใจยาม
ที่อ่อนล้าโรยแรง...ตักเตือนเมื่อยามเดินพลาดพลั้ง
และยิ้มรับเมื่อวันนั้นมาถึง ...วันที่เราเดินไปสุดเส้นทาง
ได้อย่างสง่างาม ....

คุณจะชวนใคร หรือจะให้ใคร
เดินไปกับคุณบ้างหรือเปล่า......
หรือคุณเข้มแข็งพอที่จะเดินคนเดียว....

อยากฉลาดม๊ะ .. ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า --ความพยายามบางครั้งมันก้อเป็นแค่ความพยายาม ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า --อย่าหวังว่าใครจะเห็นเราสำคัญมากไปกว่าตัวเค้าเอง ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า -- คนที่เรารัก ..บางทีเค้าก็มีคนที่เค้ารัก ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า --คนที่เราอยู่ใกล้เค้าแล้วมีความสุขอาจเป็นคนเดียวกันกับ คนที่ทำให้เราเสียใจที่สุด ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า -- คำหวานจากปากเค้าเค้าพูดเพียงเพราะเค้าชอบพูดคำหวานกับใครๆเสมอ..ก็แค่นั้น ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า --การโกหกเกิดขึ้นตลอดเวลาไม่ว่าใคร ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า --คนที่เรารักอาจเป็นคนเดียวกันกับคนที่ไม่เคยรักเรา ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า --เวลาที่เราต้องการเค้าที่สุดอาจเป็นเวลาเดียวกันกับเวลา ที่เค้าหมดรักเราแล้ว

 

ชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้ ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้น อย่างน้อยคงต้องมีใครบางคนที่ทำให้เรารู้สึก "ไม่ธรรมดา" ที่จะนึกถึง เรียกว่าเป็น "ความพิเศษ" ที่เราจะยกเว้นเอาไว้จากความปกติทั่วไปของจิตใจ ก็ในเมื่อคำว่า "พิเศษ" หมายถึงความจำเพาะ ความแปลกแยก ความดีงาม ความอบอุ่นในหัวใจ กระนั้นทำไมเราไม่ปฏิบัติต่อเขาให้ตรงกับที่ใจคิด

ให้ "ความรู้สึกดีดี" จากจิตใจที่ดีดี ให้ "ความอาทรถึง" จากจิตใจที่นึกถึง ให้ "ความห่วง" จากจิตใจที่เป็นห่วง ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างดีดี แต่มี "สติ" ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างอบอุ่น แต่ไม่ "คุกรุ่น" ให้ไปเลย ให้ไปเท่าไหร่ก็ได้ แต่เมื่อให้ไปแล้วต้อง "ไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม" และหากเมื่อใดจิตใจอาจระส่ำระสาย สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง ก็จงหยุดพักตรึกตรอง อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด "สิ่งดีดี" จนกระจัดกระจาย เพราะ "การให้ความหมาย" ไม่ใช่ "การตั้งความหวัง" คนสองคนให้ความหมายซึ่งกันและกัน แต่คนสองคน

"จะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน" เพราะการตั้งความหวังมักนำพาซึ่ง "การเรียกร้อง" "ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ" โดยที่ไม่รู้ตัว มันร้อนนัก หนาวนัก และไม่เป็นสุข เราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจเอาไว้ที่องศาอุ่นๆ หากเริ่มรู้สึกตัวว่า ความร้อนเริ่มทวีขึ้น เราต้องค่อยๆ เดินออกมาสูดอากาศเย็น หากตรงกันข้ามเราก็ต้องหลบเร้นจากความหนาวมาหาไอแดดเช่นกัน และอย่าลืมว่า "ความพิเศษ" ไม่ได้จำกัดว่าจะต้องเป็นพิเศษมากหรือพิเศษสุด หรือพิเศษอย่างยิ่งในคนคนเดียว ทั้งเราและเขาอาจจะมีคนพิเศษในวิถีชีวิตได้หลายลักษณะ พิเศษในเรื่องนั้น พิเศษในเรื่องนี้ ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา เราก็ย่อมเลือกให้ความพิเศษกับใครก็ได้ที่เราจะไม่ต้องแลกกับความทุกข์อย่างพิเศษกลับมา

จงให้ "ความพิเศษ" เป็นชีวิตชีวา เป็นแววตาที่แจ่มใส เป็นความห่วงใยที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ยิ้มได้ ไม่วิ่งหนี แต่ไม่วิ่งตาม ไม่หักห้าม แต่ไม่กระโจนใส่ ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร จงเป็นความแจ่มใสในอารมณ์ของตัวเอง เป็นความชุ่มชื่น สดใส เช่นสายน้ำ เป็นสีสันงดงามเช่นมวลผกา เป็นสีเขียวของใบไม้ ที่เย็นที่ตาและที่ใจ และที่ตรงนี้ จะอีกนานเท่าใด ไม่ว่า "คนพิเศษ" คนนั้นจะอยู่ใกล้หรือต้องจากกันไกล "ความพิเศษ" นั้นก็จะคงอยู่อย่างมีคุณค่า ณ ที่เดิม ที่ซึ่งใจข้างซ้ายตรงกัน

จะตีสี่แล้ว ยังไม่ได้นอนเลย เมื่อคืนกว่าจะ

ได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบตี ห้า

ตื่นมาตังแต่ เก้าโมงพรุ่งนี้ก็ต้องตื่นมาแต่เช้าอีก ฟังรายการ

The Shock Fm พึงจบ

น่ากลัวจัง ตาเป็นหมีแพนด้าอีกแล้วเรา วันนี้ต้องเอางาน

ไปส่งอาจารย์ยังไม่ได้อะไรเลย

อาจารย์บอกต้องเสร็จ 10 เปอร์เซ็น แต่ของเรา 2 เปอร์เซ็นยังไม่ถึง

 โดนหูชาแน่วันนี้เอาให้แก

บ่นซะบ้างเดี๋ยวแกไม่มีไรจะทำ

ตอนนี้กำลังนั่งฟังเพลงนี้ เนื้อเพลงท่อนนี้ชอบจังเลย

 \\เหมือนไม่มีใคร//

ขอถามได้ไหมไม่เข้าใจอยู่เรื่องหนึ่ง

ขอถามได้ไหมเธอหมายความถึงอะไร

ที่ย้ำว่ารักบอกว่ารักมากมาย เธอตีความหมายไว้อย่างไร

ที่พูดว่ารักแล้วทำไมช่างเหินห่าง

ที่ว่าคิดถึงแต่เห็นเธอช่างเย็นชาที่ย้ำว่ารักกลับยังเหงาเรื่อยมา

ยังคงเคว้งขว้างไม่มีเปลี่ยน

ไม่บอกก็ไม่รู้ว่าฉันยังมีเธอ ไม่บอกก็ไม่รู้ว่านี่คือความรัก

ก็พึ่งจะรู้ว่ารักคือการทอดทิ้งกัน มีเธอก็เหมือนฉันไม่มีไม่มีใคร

ที่ฉันคาดหวัง หวังว่าคงอุ่นหัวใจ

ที่ฉันคาดหวังว่าจะได้เธอเช็ดน้ำตา

\\เหมือนยิ่งหวั่นไหวเรื่อยมาหรือนี่หรือคือรักที่เธอบอก//

ฟังแล้วก็เข้ากับตัวเองจัง ถึงมีคนบอกว่ารักยิ่งรักก็ยิ่งเหงา

ทั้งที่ ทีแต่ก็เหมือนไม่มียังคงเหงา

ยังคงต้องอยู่คนเดียวมองข้างๆยัง

ไม่เคยมีเธอมาเคียงข้างเลย ยิ่งบอกว่ารักเท่า

ไหร่ก็เหมือนยิ่งห่างกันไปเรื่อยๆ

นี่หรือคือความเหงาทำไมมันช่างโหดร้ายจัง

นี่หรือคือความเหงา นี่หรือฉัน ฉันคือความเหงา ฉันคือความเดียวดาย

นี่หรือคือฉันคนที่ไม่เคยหนีความเหงาพ้นซะที

นี่แหล่ะฉัน

ว้าเน็ตใช้ไม่ได้อีกละ ตลอดเลย สงสัยได้ อัพตอนเช้าแหงเลย

ในความเป็นเพื่อน . . . ไม่ต้องการความใส่ใจมากนัก
แต่ในการเป็นคนรัก . . . ความใส่ใจ ดูแลกัน คือสิ่งสำคัญ
หากละเลยไปบ้าง . . .  ก็ไม่เป็นไร
ตราบใดที่ไม่ได้ละเลย . . . เพราะมี "สิ่งอื่น" ที่น่าสนใจกว่า

ค่าของความรู้สึกอาจวัดไม่ได้
แต่ค่าของหัวใจ . . .  วัดได้จากความรักที่มีให้กัน
ความรักแยกส่วนผสมไม่ได้ . . .
เพราะถ้าแยกออกแล้ว . . . มันจะไม่ใช่รักที่สมบูรณ์

หากรักแท้ มีได้แค่เพียงครั้งเดียว
งั้นฉันก็คง. . . ไม่มีรักแท้แน่ๆ
เพราะสำหรับฉัน รักแท้มีได้หลายครั้ง
แต่... ในแต่ละครั้งมันจะเกิดขึ้นกับคนๆ เดียว ไม่ใช่กับทุกคน  

เช้าวันใหม่ที่ดีอีกวันหนึ่ง วันนี้อากาศดีนะ แต่แดดไปหน่อย

วันนี้มีเรื่องให้ดีใจกับเพื่อน ดีใจกับฤทธิ์ ด้วยนะที่สอบ

ได้ทนาคารกรุงเทพแล้ว จบไปก็ไม่ต้องห่วงว่าไม่มีงานทำแล้วสิ

สบายไปเลยนะยังไงก็ดีใจด้วยจริงๆ ขอให้ตั้งใจ

กับสิ่งที่ได้ทำนะเพื่อนๆจะเป็นกำลังใจให้

และดีใจกับเพื่อนๆทุกคนที่ประสบความสำเร็จในชีวิต

และขอเป็นกำลังใจให้เพื่อนทุกคนที่กำลังท้อแท้กับปัญหา

ไม่ว่าจะเป็นปัญหาอะไรก็ตามขอให้มันผ่านพ้นไปด้วยดี

สำหรับฉันก็ขอเป็นกำลังให้ตัวเอง

กับการทำโปรเจคและการตัดสินใจบางอย่าง

ที่มันอาจจะรู้สึกแย่และยากที่จะทำใจกับมันแต่มันคงต้อง

ใช้เวลากว่าทุกอย่างจะผ่านพ้นไปวันเวลาจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

ฉันเชื่ออย่างนั้นนะ

สวัสดีเพื่อนๆที่เป็นโสดทุกคน ว่าไหมว่าชีวิตโสดนี่มันเหงา

จริงจริงเลย การที่ต้องทำอะไรหลายหลายอย่างคนเดียว

ไปเที่ยวคนเดียว กินข้าวคนเดียว ซื้อดอกไม้ให้ตัวเองในวันสำคัญ

นั่งมอกกระจก แล้วบอกตัวเองว่าฉันรักแกนะ

ก็น่าจะดี แต่บางทีก้เหงา

ทุกอย่างมันเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดแล้วฉันถูกกำหนดมายังงี้

ก็ต้องยอมรับในสิ่งที่มันถูกตั้งไว้

ฉันไม่รอใคร ไม่ให้โอกาศใคร ไม่เปิดโอกาศให้ใครก้าวเข้ามา

เพราะฉันเชื่อว่า จะกี่ครั้ง ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม

ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใครได้

และวันนี้ใจฉันก็ไม่พร้อมที่จะรับใคร กลับเข้ามา หรือรอเพื่อให้ใคร

พิสูจน์ตัวเองเพื่อฉัน ฉันชินกับการที่ อยู่คนเดียวแล้ว

ไม่จำเป็นต้อง มีใครฉันก็อยู่ได้เพราะฉันอยู่กับตัวเองมาตั้งแต่เกิด

ขอบคุณที่หวังดี แต่โอกาศมีแค่ครั้งเดียว

และมันหมดไปนานแล้ว เอาคืนไม่ได้

จากนี้ต่อไปฉันจะเดินไปข้างหน้าด้วยตัวของฉัน

ด้วยหัวใจของฉัน คนเดียว

 

 

 

_

******

*****